Uncharted 3: Drake’s Deception… właściwie to mógłbym skończyć pisać i podać ocenę bo co więcej można powiedzieć znając poprzednie części gry?… Można, a wszystko zależy od tego, czego oczekiwaliśmy po tym tytule. Mając trzecią część za sobą, grając w każdą poprzednią odsłonę zaraz po premierze i wreszcie będąc wielkim fanem Drake’a mogę skonfrontować własne wyobrażenia do tego, co zostało mi zaserwowane.

Na początku chciałem powiedzieć, że zawsze miałem wrażenie, iż pierwsza część serii nie została odpowiednio doceniona, a była to naprawdę genialna przygoda. Fakt, produkt był „niepełny”, mam tu na myśli brak multiplayera, którego mi jak i większości graczy wcale wtedy nie brakowało. Bo i po co multi w Uncharted? Genialnie opowiedziana historia, świetnie zarysowane postacie, każdy miłośnik Indiany, Lary, historii, przygód itd… był w siódmym niebie. Tej grze nie brakowało niczego, a ja chciałem dostać od kolejnej części tylko więcej tego samego. Jak wszyscy wiemy Naughty Dog poszło po bandzie i dało nam chyba najlepszą grę tej generacji w swojej klasie. Bardziej filmowej, trzymającej w napięciu, zaskakującej na każdym kroku historii nie przeżyłem na PS3…, ale przecież tego się spodziewałem! Tyłek skopały za to zmiany na innych płaszczyznach. Uważałem Drake’s Fortune za grę piękną, ale to co zobaczyłem w Among Thieves powodowało opad szczęki. Gra nie ewoluowała, gra przeszła rewolucję wizualną – oczywiście trzeba ważyć to słowo w granicach możliwości danej konsoli i czasu, jaki upłynął od premiery poprzedniej odsłony. Gra była piękna, a to w połączeniu z opowiadaną historią robiło naprawdę ogromne wrażenie. Czy twórcom to wystarczyło? Nie. Postanowili iść za trendem i wpakować w swój tytuł multiplayer. Naprawdę, kiedy usłyszałem o tym pomyśle w mojej głowie pojawiły się wątpliwości, nie trwało to jednak długo, bo do Naughty Dog miałem pełne zaufanie. No i w końcu skoro wystarczy mi historia w singlu to wcale grać w multi nie muszę. Życie zweryfikowało to moje „nie muszę” i od multi odejść nie mogłem. Oczywiście, swoje wady miało, ale multi w jakiej grze śmiga od premiery na pełnych obrotach i bez problemów? Warto zwrócić uwagę na fakt, że Among Thieves otrzymywało wsparcie niemal przez cały okres od czasu premiery, wprowadzano zmiany, naprawiono błędy, komunikacja na linii gracze – Naughty Dog była wzorowa.

Czego ja mogłem więc oczekiwać po kolejnej odsłonie? Rewolucję już raz dostałem, czy powinienem oczekiwać jej ponownie? Nie wiem, może niektórzy są bardziej wymagający niż ja bo ponownie wystarczyłoby mi to samo tylko więcej. Czy Drake’s Deception temu sprostało? Jak najbardziej. Czy było rewolucją jak Among Thieves? Jak najbardziej… nie. I to jest jej największą wadą dla wielu graczy czy recenzentów. Czy słusznie? Moim zdaniem nie powinno być, ale o gustach się nie dyskutuje. Tym bardziej, że my dostaliśmy wszystko to samo tylko jeszcze lepsze, bardziej dopracowane i dopieszczone w wielu aspektach do granic możliwości. Wyciągając to co zrobiło największe wrażenie przy okazji poprzedniej odsłony a więc grafikę trzeba uczciwie przyznać, że przeskoku dużego nie ma. Dostaliśmy praktycznie to samo, ale mam wrażenie, że twórcy tym razem mieli więcej czasu na dopieszczenie samych lokacji, szczegółowość otoczenia po prostu urywa głowę! Już początkowe etapy, poprzez te znane z trailerów, a na tych pustynnych kończąc są niesamowite pod tym względem. Ilość przedmiotów które walają nam się pod nogami, wiszą na ścianach, mebli itd. jest oszałamiająca. To nie lokacje znane z większości gier gdzie w pomieszczeniu stoi jeden stół, dwa krzesła, a na ścianie wisi jeden plakat/obraz. Mam też wrażenie, że Naughty Dog wpakowało do silnika gry lepsze efekty cząsteczkowe. Etapy pustynne i te z południowej części naszego globu robią pod tym względem naprawdę duże wrażenie. Mamy powtórkę z rozrywki, jeśli chodzi o zachowanie się piasku pod nogami Drake’a, mam tu na myśli najlepszy śnieg generacji w wykonaniu Among Thieves. Jeśli chodzi o warstwę dźwiękową to nie można jej nic zarzucić aczkolwiek jeśli ktoś miał przyjemność ograć taki tytuł jak Battlefield 3 czy nawet Bad Company 2 wie, że może być lepiej. Wspominając o warstwie dźwiękowej nie sposób pominąć polski Dubbing. Boberek i ekipa spisali się ponownie bardzo dobrze, lepiej od oryginału być nie mogło, dużo słabiej też nie jest. Jednak mimo wszystko jeśli ktoś nie ma problemów z angielskim powinien odpalić grę właśnie w tym języku.

Najwięcej zmian dotknęło samego trybu multiplayer, zmian tych również do rewolucyjnych zaliczyć nie można, ale w tym wypadku jest to również mało istotne bo wszystko co tego wymagało zostało poprawione. Wpływ na to wszystko miały również te dwa lata „testów” na poprzedniej odsłonie, jestem nawet skłonny stwierdzić, że to sami gracze stworzyli multi do Drake’s Deception. Same dopalacze jeszcze bardziej urozmaicają rozgrywkę, a do tego mamy do dyspozycji „medalowy kop” dzięki czemu po zdobyciu kilku medali z danej kategorii w nasze ręce zostaje oddany karabin snajperski, RPG czy możliwość leczenia pobratymców przez krótki czas. Kompletną nowością jest również możliwość kustomizacji własnej postaci dzięki czemu po mapach nie będą biegać tylko Nathan, Sully, Elena czy Chloe – muszę przyznać, że gracze biegający tą postacią strasznie lamią bo nie potrafią skupić się na rozgrywce z oczywistych względów.

Bardzo cieszy mnie fakt rozbudowania coop’a sieciowego, misji fabularnych jest teraz więcej – 3 z poprzedniej odsłony wołały o pomstę do nieba – tryb areny jest po prostu świetny i niesamowicie wciągający. W trakcie rozgrywki zmieniają się zadania, w trakcie 10 rund na przemian musimy odeprzeć kolejne fale przeciwników, bronić się w danym obszarze zaznaczonym na mapie czy donieść skarb z jednego końca mapy na drugi. Oczywiście im dalsze numerki rund tym robi się trudniej. W trakcie rozgrywki w coopie mamy do wyboru również 4 poziomy trudności i już na wymagającym jest naprawdę co robić i bez zgranej ekipy zbyt wiele nie zdziałamy. W tej części nowością jest również Coop na podzielonym ekranie gdzie możemy ogrywać Arenę czy misje fabularne. Przetestowałem, ale szwagier nie ogarnia prawej gałki… Chciałbym jeszcze wrócić do samej historii z singla, po raz kolejny Naughty Dog poczęstowało nas niesamowitą historią która nie pozwala oderwać się od telewizora. Jest ona przedstawiona w trochę odmienny sposób aniżeli w Among Thieves. Właściwie to mamy tutaj miks pierwszej i drugiej części gdyż nie jesteśmy tu od początku do końca w środku wartkiej akcji, zdarzają się spore momenty spokojniejsze, eksploracyjne, z naprawdę ciekawie wymyślonymi zagadkami. Z tego co zdążyłem poczytać wielu graczy narzeka na początek gry który, żeby nie być wulgarnym „dupy nie urywa”, ale jak dla mnie jest to idealnie poprowadzony wstęp do historii pozwalający zagłębić się w intrygę. W grze znalazł się też fragment który mnie osobiście bardzo zaskoczył, a świetnie nakreślił fundamenty przyjaźni miedzy Nathanem, a Sullym. Nie jest też tak, że strzelania jest za mało. Druga część gry to rozpędzający się coraz bardziej pociąg, z którego w pewnym momencie mało obeznani z padem gracze mogą po prostu wypaść. Tak, gra jest trudniejsza od poprzedniczek przez to, że strzelanie jest teraz dużo bardziej intensywniejsze. Nie jest to wynikiem tylko większej ilości przeciwników, ale również samej ich inteligencji. Teraz bardziej garną się na gracza, próbując zajść go z każdej strony. Można powiedzieć, że to bzdura, głupota itd. bo kto normalny garnie się pod lufę? Ja tego tak nie odbieram, ale w każdym razie robi się przez to zdecydowanie trudniej bo w tej części mamy również sporo mocniejszych przeciwników. W pewnym momencie aż zwątpiłem pakując kolejne magazynki w klatę jednego co nie zrobiło na nim żadnego wrażenia. Rozbudowaniu uległ również tryb walki w zwarciu. Dostaliśmy więcej opcji w walce wręcz dzięki którym możemy teraz na przykład złapać przeciwnika i rzucić nim o bar czy stragan, a potem przyłożyć mu butelką czy rybą. Przeciwnicy starają się nas też łapać co powoduje iż musimy poradzić sobie z kolejnym QTE akurat w tym wypadku wymagającym jedynie maszowania kółka. Jeśli jednak będąc trzymanym przez przeciwnika inny będzie starał się do nas podejść możemy zrobić solidny wykop w jego kierunku. Do tego przytrafiają się mocniejsi wrogowie z którymi walka wręcz już taka łatwa nie jest i na Crushingu dwa ciosy dochodzące naszej postaci kładą ją na glebę bez możliwości powrotu do pozycji stojącej.

Uncharted 3: Drake’s Deception jest grą filmową, intensywną, wciągającą, z genialną historią jak w najlepszych filmach przygodowych. Każdy niemal aspekt gry jest dopracowany do granic możliwości, a wyobraźnie twórców hamują chyba tylko możliwości tej już leciwej konsoli. W Uncharted 3 trzeba zagrać jak w poprzednie odsłony serii, z pewnością też w odpowiedniej kolejności. Tutaj ciężko ocenić samą grę, ta trylogia zasługuje na najwyższą możliwą ocenę, jest najlepszą w tej generacji i chyba jedyną o której można powiedzieć, że 3 razy to jeszcze za mało. Tak, chcę kolejnej części i nie obchodzi mnie to czy ukaże się na jeszcze na Playstation 3 czy na następcy. Mój głód kolejnych przygód Nathana (…a może już nie Nathana?) jest nienasycony. Wy też będziecie chcieli więcej po ograniu Drake’s Deception!

______________________________________

Plusy: Wciąż genialna oprawa graficzna, niesamowita historia, wciągająca rozgrywka, bardzo dobry tryb multi i współpracy
Minusy: Hmm… parę drobnych o których nie wypada mówić.

5/5

Instalacja na HDD: nie
Studio: Naughty Dog
Wydawca: Sony Computer Entertainment/Sony Computer Entertainment Polska
Gatunek: Przygodowa gra akcji – TPP
Premiera: 2 listopada 2011
Wybór PL: Dubbing

FloreK